دانشگاه و دانشجویان، ۱۶ آذر امسال (۱۳۸۸)!
دانشگاه و دانشجویان، ۱۶ آذر امسال (۱۳۸۸)!
مبارزان کمونیست
دانشجویان برای برگزاری مراسمهای ۱۶ آذر خود را آماده میکنند. ۱۶ آذر امسال در امتداد و پروسه رو به رشد دو جریان مشترک اعتراضی قدرتمند و متصل بهم برای بزیر کشیدن حکومت مذهبی در دانشگاههای سراسر ایران بر گزار میگردد. یکم اعتراضات قائم بذات دانشجویان بعنوان یک جبهه اعتراضی آزادیخواهانه در محیط های دانشگاهی، دوم جنبش اعتراضی مردم برای رهائی جامعه از دست نظام جمهوری اسلامی.
اعتراضات سراسری رادیکال دانشجویان بدنبال حملات سیستماتیک و ادامه دار مزدوران سپاه و اطلاعات و دیگر نهادهای سرکوبگر جمهوری اسلامی از قبل و بعد از مراسمهای آذر ماه سال ۱۳۸۶ تا اکنون وارد دوره ویژه و متفاوتی شده است. دوره ای پر از تحول و کشمکش مداوم و مملو از تجارب تلخ و شیرین برای دانشجویان چپ و کمونیست در تقابل همه جانبه با جمهوری اسلامی. مقاومت و ایستادگی دانشجویان بخصوص در طی دوساله اخیر دوره ای فراموش نشدنی فشرده و سخت و بی نظیری را در تاریح مبارزات آزادیخواهانه دانشگاه های ایران را رقم زده است. طی دو سال گذشته دستگیریهای وسیع دانشجویان توسط حاکمان مستبد مذهبی، زندانی کردن آنها، اعدام و کشتار، شکنجه، محرومیت از تحصیل و اخراج از دانشگاها، پرونده سازی و تعهد گرفتن از دانشجویان و فشار مداوم روحی و روانی دانشجو و دانشگاها را مداوما و بطور دائم هدف گرفته است. این وضعیت لایه ای از دانشجویان چپ و کمونیست را مجبور به ترک تحصیل و یا خارج شدن از ایران نمود و با این وجود جو اعتراضی در دانشگاه قوی تر شده و جامعه ایران روشنائی آنرا می بیند و گرمی آن را حس میکند. جمهوری اسلامی دشمن دانشجو و دانشگاها بعنوان مراکز فعال اعتراضی و فکری مدرن و کمونیستی است و در مقابل با آن مراکز حوزه های جهل و خرافه را گسترش می دهد. وحشت رژیم از ۱۶ آذر امسال و اعتراضات دانشجویان در این روز بیش از سالهای دیگر است. کاربدستان رژیم از چند ماه قبل پیش دستی کرده هم از راه سرکوب و ایجاد تفرقه و چند دستگی و هم از طریق فریب و گسیل کردن مزدوران خود بدانشگاها با نصایح و تهدید خود سعی در آرام کردن دانشگاه ها و قطع رابطه سیاسی و مبارزاتی دانشگاه با جامعه را دارند تا بتوانند بر آن تسلط پیدا کنند. تا بتوانند با جدا کردن اعتراضات دانشجویان از تحولات اعتراضی در جامعه دانشجو و دانشگاه را تنها گیر بیاورند، منزوی کنند و از این طریق فشار بر دانشگاها را شدت دهند. در اجرای این سیاست باند خامنه ای و وزارت اطلاعات و قوه قضائیه و مزدوران سپاه و بسیج تنها نیستند، اینها دارودسته موسوم به “سبز” و دوخردادیهای سابق و احزاب و نیروهای مدافع رژیم و سمپاتی رسانه های جیره خوار محلی و جهانی را پشت سر دارند.
وحشت از جنبش آزادیخواهانه مردم برای رهائی جامعه از شر جمهوری اسلامی، دو جناح درون حکومتی سبز و سیاه را به تقابلی هماهنگ با مردم و دانشگاهها کشانده است. ناتوانی باند خامنه ای در جلوگیری از رشد مبارزات سرنگونی طلبانه مردم، در خاموش کردن صدای آزادیخواهی دانشجو، امکانی برای نمایش و بالا بردن نرخ ضربه گیری موسوی و کروبی و دو خرادای های سابق و سازگارا وگنجی و حزب توده و اکثریت را برای بقا نظام اسلامی شان بوجود آورده است. می فرمایند اعتراض دانشجویان “طغیان” است٬ به نسل جوان ایران ربط ندارد، به مردم مربوط نیست، به جامعه ربط ندارد، باید بدانشگاه محدود گردد و با این ترند های مزورانه میخواهند اعتراضات رادیکال یک بخش از جامعه را در محیط های دانشگاهی حبس کنند. اما حرکت اعتراضات دانشجویان مانیفست سیاسی اعتراض آن بخش از جامعه و نسل جوانی است که از مناسبات طبقاتی٬ فرهنگ ارتجاعی ـ مذهبی و اسلام سیاسی٬ سرکوب و ارعاب بیزارند. دانشگاه و اعتراض دانشجوئی به همه ما به کارگران به زنان به جوانان و به اقشار مختلف مردم و انسانهای آزادیخواه در ایران و سرتاسر جهان ربط دارد. اعتراضات روز قدس و ۱۳ آبان امسال و شعار مرگ بر خامنه ای و لگد مال کردن عکس این جنایتکار و موج ممتدی از تحرکات جسورانه و انقلابی در دانشگاهای سراسر ایران در این چند ماه، اپوزیسیون خودی درون رژیمی،”سبزها” را حاشیه ای تر نموده است.
با بالا گرفتن اعتراضات رادیکال در دانشگاها، در خیابانها، در کارخانه ها و محلهای کار و با جلو تر آمدن نهادهای کارگری برای دخالت در سر نوشت جامعه نشانه هایی از هماهنگی و یک کاسه شدن کلیه عرصه های اعتراض اجتماعی برای سرنگونی نظام اسلامی و دستیابی به خواستهای سیاسی و اقتصادی به چشم میخورد. دارد کل منظره و آرایش نیروهای سیاسی تحت این اوضاع عوض میشود. صف دوستان و چهره دشمنان آزادیخواهی نه تنها در داخل ایران بلکه در بعد جهانی نمایان تر گردیده است. خیلی وقت است که با سرعت و گستردگی قبلی اخبار اعتراضی مردم در ایران در رسانه های غربی پخش نمی گردد و آنطوریکه دوست داشته باشند خبر میدهند. آمریکا، و کشورهای غربی و کلیه رسانه های وابسته به آنها بوی تحولات رادیکال اجتماعی و رشد چپ و کمونیست به مشامشان رسیده و با احتیاط تر و با مرز بندی حساب شده تری با رویدادهای درون جامعه برخورد میکنند. کشورهای غربی در دل این اوضاع بدنبال گرفتن امتیاز از جمهوری اسلامی به نفع خود اند. تمام عظمت و شکوه روز دانشجو امسال در برگزاری آن در چنین شرایطی و تاثیرش در تداوم جنبش اعتراضی دانشجویان و تقویت و همبستگی آن با مبارزات اجتماعی در برابر با کل نظام٬ “سبز” و “سیاه” و ایجاد سدی در برابر مهندسی افکار توسط رسانه های غربی است.
دانشجویان! زنان و مردان مبارز!
هیچ پیروزی و موفقیتی حتمی نیست. باید برایش تلاش های آگاهانه و نقشه مند کرد و انجام اینکار رو دوش دانشجویان کمونیست و محافل مختلف دانشجویان آزادیخواه قرار گرفته است. هیچ دوره ای به اندازه شرایط کنونی صف اعتراضی و نارضایتی مردم قوی و تعرضی نبوده است. هیچ دوره ای جمهوری اسلامی به این اندازه در معرض فرو پاشی و ریزش ارگانهای حاکمیت سیاهش قرار نگرفته است. دوره تعرض و ضربات کاری به این نظام سرتا پا جنایت و سرکوبگر فراهم است. آنچه اعتراضات ۱۶ آذر امسال را با سالهای قبل تعرضی تر میکند٬ رشد جنبش اعتراضی رادیکال و پیشرو در جامعه و نشانه هایی از سازمانیابی و تحرک سازمانیافته مردم و دانشجویان و کارگران است. صف مردم و رهبران عملی دارند خود را برای مصاف های بزرگتر با رژیم آماده میکنند. در اوضاع سیاسی کنونی هیچکدام از جناح و بلوکهای نظامی و سیاسی جمهوری اسلامی متحد عمل نمیکنند و فشار مردم تشتت و تفرقه در درون دولت را بیشتر و عمیق تر خواهد کرد. هیچگاه این رژیم این چنین در سطح بین المللی منزوی و تحت فشار نبوده است. در دورانهای بسیاری روشنائی اعتراض دانشجو و دانشگاه بر فراز جامعه گسترده شده و دوران چند ماه اخیر اعتزاضات دانشجویان و هو کردن عوامل بالای رژیم و ۱۶ آذری که در راه است از آن دوران و از آن روزها است.
اما ضعف اصلی جبهه آزادیخواهی و خلاء اصلی در جامعه ایران نبودن حزب کمونیستی و سیاسی برای متحد کردن کارگران، زنان و جوانان و دیگر اقشار مردم است. دولت بورژوائی صدها ارگان و سازمان سرکوبگر را در برابر با مردم بکار انداخته است. ما هم سازمان و حزب خود را برای درهم شکستن نهادهای سازمان یافته سرمایه داران و ایجاد جامعه ای آزاد و برابر میخواهیم. تلاش برای تشکیل حزب امر فعالین کمونیست و محافل پراکنده آن است.
مرگ بر جمهوری اسلامی!
زنده باد همبستگی مبارزاتی دانشجویان!
زنده باد جمهوری سوسیالیستی!
مبارزان کمونیست
۲۷ نومبر ۲۰۰۹
نويسنده: مبارزان کمونیست | تاریخ: ۱۰ آذر ۸۸ | بازگشت به صفحه اول